Historia

Mija 41 lat od pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski


Sobota, 2 czerwca 1979 roku, ten dzień zapadł w pamięci rzeszy Polaków, ponieważ to właśnie wtedy swoją pierwszą pielgrzymkę do ojczystego kraju odbył papież Jan Paweł II.

Pielgrzymka odbywała się również pod wyjątkową nazwą Gaude Mater Polonia, czyli Raduj się, Matko Polsko. Taką nazwę nosi jeden z najstarszych religijnych utworów liryki polsko-łacińskiej, który był średniowiecznym hymnem ku czci św. Stanisława ze Szczepanowa.

Trasa pierwszej pielgrzymki Ojca Świętego do Polski przebiegała przez Warszawę, Gniezno, Częstochowę, Kraków, Kalwarię Zebrzydowską, rodzinne Wadowice, Oświęcim i Brzezinkę, Nowy Targ, Mogiłę-Nową Hutę i ponownie Kraków, gdzie odbyły się główne uroczystości Roku Jubileuszowego Męczeństwa św. Stanisława, a następnie ceremonia pożegnalna na lotnisku w Balicach.

Informacja o zamiarze odbycia pielgrzymki papieża do Polski została podana do wiadomości publicznej w Komunikacie ze 166. Konferencji Episkopatu, która miała miejsce w dniach 28-29 listopada 1978 roku i spotkała się z początkowym, stanowczym sprzeciwem władz Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, w obawie przed manifestacjami. Ostatecznie przeważył pogląd, że utrudnianie przyjazdu Jana Pawła II do kraju może pogłębić napięcia społeczne i wywołać negatywne reakcje opinii światowej. Tym samym Przewodniczący Rady Państwa, Henryk Jabłoński wydał w dniu 2 marca 1979 roku komunikat, w którym oznajmiono, że władze PRL z zadowoleniem przyjęły zaproszenie papieża Polaka do kraju.

Jednak poczyniono radykalne kroki, aby jak najbardziej zminimalizować negatywne dla rządzących konsekwencje tej pielgrzymki. W efekcie udaremniono przyjazd Jana Pawła II w maju, czyli w rocznicę męczeńskiej śmierci św. Stanisława ze Szczepanowa, uznając, że data ta byłaby zbyt prowokacyjna. Obchody związane z osobą św. Stanisława, postrzeganego jako symbol niezłomności wobec władzy świeckiej, w ocenie władz PRL-u miały antypaństwowy charakter i zbyt jawnie kojarzyły się z konfliktem kościoła z państwem. Ponadto nie zaakceptowano także samego programu pielgrzymki, który przedstawiła strona kościelna. Wykluczono z niego wizytę Ojca Świętego w takich miastach jak m.in. Poznań, Wrocław, Katowice, czy Piekary Śląskie. Nie pozwolono również na przejazd ulicami Nowej Huty, a spotkanie z młodzieżą w Warszawie przeniesiono z Placu Zamkowego do kościoła pw. św. Anny, sprowadzając je do rangi kameralnej uroczystości. Prócz tego, aby frekwencja spotkań z papieżem była jak najniższa starano się ograniczać środki transportu, jak również utrudniać zwolnienia z pracy. Wszystko w celu zapobiegnięcia ewentualnym manifestacjom. Manipulowano także przekazem telewizyjnym, gdzie specjalne instrukcje nakazywały, aby nie pokazywać młodzieży i wiwatujących tłumów, zawężając przekazywany obraz jedynie do duchowieństwa oraz osób starszych.

To wszystko jednak na nic, ponieważ Jan Paweł II i tak rozbudził wówczas aspiracje wolnościowe wśród swoich rodaków, przypominając zarazem rządzącym, że są odpowiedzialni za suwerenność Polski i przestrzeganie praw człowieka.

Z ust Ojca Świętego padały wówczas takie słowa jak m.in. „Wołam ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja – Jan Paweł II, papież, wołam z Wami wszystkimi: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój i odmieni oblicze ziemi! Tej ziemi!” Nieco ponad rok później, w sierpniu 1980 roku, to słynne wezwanie stało się jednym z haseł rodzącej się Solidarności, dając tym samym początek drodze do powrotu wolnej Polski.

Jan Paweł II żegnał się z Polakami takimi słowami: „Musicie być mocni! Musicie być wierni! Zanim stąd odejdę, proszę was […] abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się i nie zniechęcili.”

Te wszystkie wspomnienia są z Polakami do dziś, a słowa papieża stają się w obecnych czasach ponownie coraz bardziej aktualne i warto je sobie odświeżyć oglądając materiały wideo chociażby za pośrednictwem YouToube’a.

228 views