Kultura

Festiwal Tanga Argentyńskiego w Brzegu nie odbędzie się


Z wiadomych przyczyn XIII Festiwal Tanga Argentyńskiego Alegria w Brzegu nie odbędzie się. Zawiadamiają o tym organizatorzy Ewa i Andrzej Sikorscy, nauczyciele i animatorzy tanga w Brzegu. Brzeski festiwal odbywa się regularnie od 13 lat dzięki grupie pasjonatów. Jest to ciesząca się dużym powodzeniem, międzynarodowa impreza. Jako tango-holik czynnie w niej uczestniczę i z radością obserwuję jak cały świat tangowy przyjeżdża do Brzegu, żeby oddawać się wspólnej pasji.

Przy okazji, spróbuję przybliżyć nieco naszym czytelnikom ten magiczny taniec. Czym jest tango argentyńskie? Trudno wyrazić w słowach. Przed laty jako młody człowiek zgłębiałem tajniki tańca towarzyskiego. Byłem zauroczony wieloma tańcami tak klasycznymi, jak i latynoamerykańskimi – ich muzyką, dynamiką ruchów i piękną formą. W żadnym z nich jednak nie znalazłem tyle zmysłowości co w tangu argentyńskim.

Gwoli ścisłości tango argentyńskie i tango sportowe (towarzyskie) to dwa różne światy. Łączy je tyko wspólne pochodzenie. O ile w sportowym tangu liczy się przede wszystkim piękna forma, o tyle w argentyńskim znacznie ważniejsza od formy jest wspólna relacja między partnerami. Partnerzy znajdujący się w bliskim objęciu (abrazo) tworzą jedną całość, gdzie pasja tańczy z namiętnością.

Kiedy i gdzie powstało tango? Wikipedia podaje nawet konkretną datę – 1880 rok. Jest to oczywiste nieporozumienie, bo powstanie tanga było procesem rozciągniętym w czasie. W XIX wieku mnóstwo ludzi opuszczało Europę w poszukiwaniu pracy i godnego życia. Wielu z nich trafiło do Buenos Aires i Montevdeo. Przywieźli ze sobą fragment kultury starego kontynentu, w tym również zwyczaje, muzykę i taniec. I właśnie na przedmieściach tych dwóch wielkich miast, ze zlepku różnych tańców wyłania się tango. Można się więc w nim doszukać elementów kubańskiej habanery, candombe z Afryki, a także tańców europejskich: flamenco, polki, walca, również naszego mazurka.

Na początku tango tańczono w domach publicznych i tawernach. Był to taniec plebejuszy i z uwagi na to oraz ze względu na swój nieprzyzwoity, jak na ówczesne standardy, charakter nie znalazło ono aprobaty w sferach wyższych Buenos Aires. Szybko natomiast podbiło salony Paryża. Zyskało też entuzjastów w USA, gdzie rozpowszechniło się również za pomocą kina. W filmie „Czterej jeźdźcy Apokalipsy” z 1921 r. Rudolf Valentino po raz pierwszy zatańczył tango na srebrnym ekranie. Wkrótce tango argentyńskie zostało rozpowszechnione na całym świecie, stając się jednym z najbardziej popularnych tańców. W końcu zataczając koło wróciło do Buenos Aires, przekonała się do niego również klasa wyższa.

W Polsce tango zadebiutowało 28 października 1913 r. w przedstawieniu „Targ na dziewczęta” w warszawskim Teatrze Nowości i szybko zyskało popularność. 

Za złoty wiek tanga uważa się okres od lat 30 do 50. W tym czasie wirtuozi tangowej muzyki stworzyli ok 4000 utworów. Każdy z kompozytorów wytworzył własny niepowtarzalny styl, a nieodłącznym elementem orkiestr tangowych stał się bandoneon. Najbardziej rozpoznawalnym tangiem na świecie jest napisane w 1919 roku przez Gerardo Rodrigeza tango La Cumparsita, utwór ten tradycyjnie kończy każdą milongę.  W Polsce również powstało wiele tang – „To ostatnia niedziela” zostało przetłumaczone na wiele języków, w tym również na hebrajski „Ostatni szabas”. W pierwszej połowie lat 50’ rozpoczął się regres tego tańca, który trwał przez 30 lat. Wpływ na ten stan rzeczy miała polityka. Obecnie tango przeżywa prawdziwy renesans, skupiając miłośników i wyznawców na całym świecie.

Jest tańczone do kilku rodzajów muzyki. Mamy więc:

  • klasycznego tango, którego liryczna, rozdzierająca duszę muzyka wyraża zazwyczaj smutek lub zawód miłosny.
  • tango milonga – słowo milonga ma podwójne znaczenie, tu oznacza szybki taniec, z wyraźnym zaakcentowaniem rytmu. Gwoli ścisłości znany sprzed laty szlagier śpiewany przez Mieczysława Fogga pt. „Tango milonga” milongą tak naprawdę nie jest, to klasyczne tango.
  • tango vals – które, jak sama nazwa wskazuje, zawiera warstwę melodyjną w rytmie walca. Do tradycyjnego walca też można tańczyć tango.

Zresztą tango można tańczyć niemal do każdej muzyki, no może do hip hopu byłoby trudno. Obecnie tańczone jest również do muzyki alternatywnej. Pojawiło się nuevo nowoczesny styl tanga argentyńskiego, tańczone w luźniejszym trzymaniu, z charakterystycznymi figurami i dużą niezależnością kobiety w tańcu.

No i jest jeszcze tango escenario – jest to jednak tango tańczone przez zawodowe pary taneczne na pokazach i tu forma jest równie istotna jak przy tangu towarzyskim.

Na Milondze (wieczór taneczny, na którym tańczy się wyłącznie tanga) obowiązuje specyficzna etykieta, wynikająca z kultury argentyńskiej. Do tańca zapraszamy wyłącznie za pomocą cabeceo – kontaktu wzrokowego i ruchu głowy (strzelanie obcasami jest tu nie na miejscu). Również sposób poruszania się po linii tańca, a także włączania się do ruchu (tu nie wystarcza kierunkowskaz) regulują określone zasady. Etykietą drogi czytelniku nie zamierzam cię zanudzać. Sam możesz poczuć klimat milongi w każdą niedzielę w brzeskiej herbaciarni, oczywiście po okresie kwarantanny.

Janusz Pasieczny

506 views